Vá, loksins hefur stytt upp...í bili.
Það er kannski séns að ég komist út að hjóla með hundinn án þess að þurfa að galla mig upp í allt of stóran pollagalla (af föður mínum) .
Ég elska að hjóla upp að Akrafjalli. Við erum svo heppin hér á Íslandi hvað það er stutt í náttúruna. Á leiðinni ber fyrir augu: hesta, kindur, ár og fossa og ....ruslahauga.
Skuggi missti sig í gleðinni og hljóp um eins og vitlaus og djöflaðist í me me sem að voru nú aldeilis ekki ánægðar með kallinn!
Annars þá eru þessar kindur skemmtulegir karakterar. Ég var eitthvað að fíflast í þeim um daginn, kallaði í þær og veifaði og þær góndu á mig eins og ég væri fílfl. Fleiri bættust í hópinn og þær stóðu þarna hnarreistar á hamrinum og svo löngu eftir að ég hjólaði af stað í áttina heim, er ég leit við, þá stóðu þær þarna enn.